قرارداد اجاره ، عقدی لازم است. عقد لازم ؛ عقدی است که آن را طرفین قرارداد نمیتوانند به آسانی فسخ نمایند. به این ترتیب که نه موجرمیتواند اقدام به فسخ قرارداد کند و نه مستاجر لیکن قانونا میتوان در آن حق فسخی پیش بینی نمود .
برای مثال ؛ ملکی را که مستاجراجاره نموده است و وی ادعا مینماید که در این قرارداد مغبون گردیده است یعنی آن ملک بیش از قیمت واقعی به او اجاره داده شده است ، در این حالت مستاجر میتواند از طریق دادخواست ، تقاضای فسخ قرارداد به علت غبن نماید همچنین ممکن است شرط خاصی بین مالک و مستاجر پیش بینی شود که در صورت عمل نکردن به آن شرط از سوی مالک تا فلان تاریخ مستاجر حق فسخ قرارداد را داشته باشد.
برای مثال بین مستاجر و مالک شرط شود که تا فلان تاریخ در ملک مربوطه تعمیرات لازم اعمال میشود و اگر طبق این شرط مالک تا انقضاء تاریخ مذکور اقدام به تعمیرات ملک خود نکند، مستاج مستحق فسخ قرارداد باشد و اگر شک داشته باشند که حق فسخی وجود دارد یا نه، فرض بر این است که حق فسخی وجود ندارد.
به هیچ عنوان قرارداد نمی تواند نه از سوی موجر و نه از سوی مستاجر فسخ شود ، تنها در صورت اقاله (یعنی برهم زدن قرارداد با توافق طرفین) قرارداد فسخ می شود . پس ازتعیین مدت اجاره و تنظیم اجاره نامه ، قرارداد به هیچ عنوان توسط موجرو مستاجر قابل فسخ نیست، مگر تحت شرایط خاص .
به عنوان مثال مورد اجاره (مال الاجاره) تلف شده باشد و امکان استفاده از آن برای مستاجرمقدور نباشد وگرنه در حالت عادی هیچ دلیل قانونی برای فسخ قرارداد چه از سوی مستاجر و چه از سوی موجر وجود ندارد .